21-09-11

catharsis

Bij uitzonderlijke gelegenheden durf ik mij te bezondigen aan de kunst van de overdrijving. Alleen mijn meest opmerkzame bloglezers zijn zich daar van bewust. Dat durf ik toch te veronderstellen. Vanaf heden ben ik daar een beetje zekerder van. Deze post wordt te lang en te ingewikkeld. Helemaal niet geschikt voor een blog. En daar trek ik mij nu eens niets van aan. Ik heb iets te vertellen en zal dat ook doen.

Ik twijfel en aarzel en kom daardoor niet vooruit. Ik vind steeds een excuus om iets anders te doen dan wat ik wil doen, namelijk schilderen/ tekenen/ mezelf uiten zonder woorden. De dingen van mij af en op mij in laten werken en zien wat ze met me doen. Dat wil ik. Met penseel of vod of pen. Of alleen maar in mijn hoofd. Vooral dat laatste geeft veel voldoening. Maar het leidt niet tot grootse resultaten.

Wil ik grootse resultaten ? Net iets voor mij ! Ik zou toch te verlegen zijn om ze te laten zien. En mij er uit praten. Heb je al gemerkt hoe handig ik daar de laatste jaren in geworden ben ? Als bloglezer heb je daar niet veel kans toe gekregen. Anderen hebben er al (meer dan) iets over gezegd.

Ik heb het lang verkeerd gevonden om steeds maar "iets anders" te doen. In uitvluchten te vluchten. O heerlijk schuldgevoel. Ik vond dat juist. Maar waarom moet ik mij schuldig voelen. Aan wie heb ik verantwoording af te leggen ? Juist ! alleen maar aan mezelf. En die persoon kan ik toch niets wijs maken. Dus heb ik (mezelf) leren genieten. Nog meer genieten van wat ik doe en niet moet doen. De dwang los gelaten.

Komt het er niet van om te schilderen ? Wel dan komt er iets anders van. Loslaten. Loslaten.

LOSLATEN !

Mijn leven is wonderlijk behulpzaam daarbij. Ouders en kinderen vullen elk gaatje op. Letterlijk en figuurlijk. Met plezier gaf ik mijn halve huis af en ik geniet daar nog steeds met volle teugen van. Jong leven in huis : dat is voor geen geld te koop.

Dat het verlies van mijn eigen stekje een dergelijke impact zou hebben had ik nooit verwacht. Met stekje bedoel ik "atelier" , "werkkamer". Mijn eigen hoek in mijn eigen huis, waar ik mij kon terugtrekken. Waar ik mij kon wegsteken. Waar ik mij veilig voelde.

 

VEILIG

 

Ik schreef mij in voor een cursus en daar werd het aangereikt "dit is een veilige plaats' en ineens wist ik. Dat is wat ik mis. En daar begreep ik niets van.
Ik heb alles wat mijn hartje wensen kan : een stabiele relatie met een lieve man, flinke kinderen en kleinkinderen, een sociaal netwerk, een familiaal netwerk. Net genoeg pensioen om voorlopig geen financiële zorgen te hebbeb ...
Te veel : dat is mijn grootste zorg. Te veel boeken om te lezen. Te veel TV sinds de digicorder. Te veel gratis culturele activiteiten sinds internet (zoekfunctie ANTWERPEN). Te veel keuzes is een luxeprobleem. Ik weet dat en DURF er van genieten.

Toen we begin september terug kwamen van een droomreis stond mijn salon vol oude kasten. Mijn liefste bovenburen hadden liever hun eigen gerief. Familie en vrienden : niemand was erin geïnteresseerd, zelfs niet gratis.. Ik liet het een paar weken betijen en de ergernis groeide. Ergernis of ongemak ? De zolder steekt vol.Ik doe dit niet weg. En als ze daar boven ooit verhuizen, dan zet ik die oude rommel direct terug waar die hoort. ZO. Het is niet altijd simpel als je weet wat je (niet) wil.

Vorige week kreeg ik een idee : die salon, dat is toch voor andere mensen ? Wie komt daar nu ? Iedereen zit altijd in de living. Wij ook. En zeker nu dat er vol ligt met uiteengehaalde kasten.
Als ik nu eens  die zetels in dat hoekje bij elkaar zet. EN daarrond die kasten. En daar die tafel, en in die hoek ...

SCHILDERIA WAS VERTROKKEN !

Nu kon het niet snel genoeg gaan. Haar pasgepensioneerde man was het eerste slachtoffer. In de vroege morgen werd hij uit zijn bed gezet. Wil je nog snel even helpen kasten op hun plaats zeten voor je naar onze dochter vertrekt ? Het is een schat en hij zei JA, ook de volgende dag toen ik alles anders wou.

Gisteren kreeg ik er zicht op. In MIJN hoekje, achter MIJN kast, tussen MIJN rommel voel ik mij veilig. Hier kan ik weer werken !  (en dan zegt  de jeugd  verwonderd dat ze dachten dat we nu gepensioneerd waren)

DUS

Heb ik sedert dat mooie moment niets meer gedaan. Eerst nog stoelen uitgeprobeerd. Ik vond er nog geen goede met leuningen die vuil mag worden en die in die hoek past. Groot probleem ?
Het zal zich ook wel oplossen zeker ?

Ik zit daar en probeer alle plaatsjes uit.
Ik vul een halve kast en herbegin.
Ik kruip achter de computer en zit hier als een gek te tikken.


Vandaag heb ik een volle agenda. Morgen misschien ?

 

12:37 Gepost door schilderia in ter overweging | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Tellegen. En een eigen plekje.
.
Ik weet niet veel. Want ik ben geen weten-schapper.
Maar van Tellegen en een eigen plek, weet ik toch wel wat.
.
Op 25 januari 2009 landde om 5 u 30 mijn dochter met haar kroost op Zaventem.
Na dertien jaar Senegal.
.
Opa trok naar zolder dicht bij de bomen en de hemel.
Mijn blog heette toen: 'Dagboek van een zolderkamer'.
.
Bed en bad, en ook de rest werd bezet door mijn nageslacht.
Koken en leven en slapen, opa deed het allemaal onder de pannen. Mijn dakkapel.
Ik kreeg een korte depressie en verloor zeven kilo. Maar die kon ik missen.
.
Enfin ... ik bedoel, Tellegen en de ekkhoorn zijn goede bekenden.
Ondertussen woon ik weer sedert voorjaar 2010, in een allenig huis ... enz.
.
Loslaten? Maar niet je eigen plekje. Klem het stevig in je armen...

.

Gepost door: Uvi | 29-09-11

Dank u Uvi

Ik waardeer en omarm mijn geschenk !

Zoonlief woont hier nu een dik jaar boven in en kreeg hier zelf een zoon.
Wij trokken ons beneden terug, met liefde ...
Nog wat verbouwen en ze vertrekken naar hun nieuwe huis.

En wij beseffen hoe rijk we zijn.

Gepost door: schilderia | 29-09-11

Dank u Uvi

Ik waardeer en omarm mijn geschenk !

Zoonlief woont hier nu een dik jaar boven in en kreeg hier zelf een zoon.
Wij trokken ons beneden terug, met liefde ...
Nog wat verbouwen en ze vertrekken naar hun nieuwe huis.

En wij beseffen hoe rijk we zijn.

Gepost door: schilderia | 29-09-11

De commentaren zijn gesloten.