schilderia

Achteraf beschouwd had ik mijn outfit beter aan de gelegenheid kunnen aanpassen.

Ik ben al Oma,
ik heb al (lang) een brilletje ...

Toen Fotograaf Herman Plasmans zich aanbood ging ik spontaan bij "de vermoorde onschuld" poseren. En dan cadreert die dat natuurlijk perfect

En schilderia droomde van een grote galerij bij het Rivierenhof.
Ze groeide elke keer. Die galerij. Schilderia nam wel 30 werken mee.
Minstens de helft zou ze kunnen ophangen.
Ze ging er al vaak naar tentoonstellingen kijken. Hoe is het mogelijk dat ze die r uimte zo verkeerd inschatte ?

5 werken zullen er hangen. Maximum. Wel grote. In die cirkelvormige kamer, rechts achteraan. Je hoort haar niet klagen hoor ! Er zijn er die het minder goed getroffen hebben. Werken kiezen was ook al niet moeilijk. Schilderia deelt de muren met Theo Fransen. Ze vermoed dat die ouder werk meegebracht heeft. Absoluut geen stillevens. Abstract, druk en donker. Ria gaat een confrontatie nooit uit de weg. Haar kleuren zullen van de muur af knallen. Verwarring uitgesloten. Maar vooral : de nieuwste werken zullen er mooi uit komen.

Hopelijk. Ze begint weeral te twijfelen.

Schilderia is ontsnapt uit haar atelier. Voor één keer heeft ze de living in beslag genomen. Had ze geweten dat het weer zo mooi bleef, dan zat ze nu buiten. Kan je er iets van maken ? Is het niet te simpel ? Te bruut ?

Ik ben op tijd gestopt en het beeld spreekt mij aan.
Je zou eens moeten weten hoe moeilijk dat is : op tijd stoppen.

Kijk maar eens naar deze tweede foto. Daar zit ik in de knoei en nu is het te laat. Eerst was er dit. Ik vond het beeld te wazig in het grote werk. De spiegeling vanuit het kleintje is echter wel perfect voor het metamorfoseproject. Dus ging ik aan de slag en ik had beter moeten weten. Nu zijn we een paar dagen verder en zit ik met foto 3

JA : het is figuratiever en dat is niet wat ik zoek. Er is meer contrast en mijn spiegeltje is bewaard. Dat is het enige wat er nog goed aan is. Ga ik het verstoppen en afwachten ... Of ineens overschilderen.

Geen alleen-maar-goed-nieuws dus. Vergeet dit maar. Ik wou het kwijt en dat is gelukt.

NU dus naar de roodkapjesreeks. Ze zoeken nog namen

acryl op doek; H 80 x B 120

een hele boze wolf  WOLVO in beweging, met of zonder RK

Deze tweede is H 40 B 30

lieflijk met klauwtjes

De derde is een lieve loebas ??? een wolf in schapenvacht ? een hond die zijn oortjes in zijn nek legt en naar je op kijkt. Hij speelt mee metamorf.

Ook al H 40 enB 30 cm

en zo gaan we ineens over naar een metamorfose

drie doeken 120 H x 80 B, acryl op doek

De meest linkse is zo rood als RK, maar wat vuriger. Is het voor jou nog een RK ? Zie je de wolf ?

De middenste is een toegepaste metamorfose

en we zetten nog een stapje verder , nog steeds in groot formaat, maar nu wel zeer eenvoudig ...

Ik vind het wel een krachtig beeld, uitgepuurder dan de rest, maar nog steeds met een duidelijke link naar het verhaal. Toon ik ze alle drie in het RIvierenhof ? Dat zal van de beschikbare  plaats afhangen. Want er is nog meer.

Zoals deze Blauwe maan . Als ik plaats genoeg krijg, start ik het verhaal hiermee.

De naam die ik het nu geef komt uit de maya-kalender (denk ik). Ik las toevallig een tekst daarover, die heel veel op zijn plaats liet vallen. Die tekst stuurde ik door naar één vriendin. Het ging over een golf van 13 nachten, een golf met slapeloosheid en metamorfoses ... Ik heb mij mee laten drijven. Hier krijg je een detail van de bovenste figuur.

Omdat ik de vorige tekst toch geschreven had, vond ik dat die hier ook mocht komen. Zo kan iederéén die lezen. Want hier wordt heel druk gelezen, zie ik. Best dat ik weet voor wie ik schrijf. En schilder.

Omdat ik er niet aan toe kwam hier iets te posten over E-MOTIES doe ik dat later misschien wel eens. Ik heb er geen nieuw werk getoond. Het ging over gevoel. Mieke heeft de foto's gemaakt. Ik moet ze vragen. En er bestaat een pdf van de catalogus. Die zou ik hier natuurlijk kunnen linken. Ik vraag het Nadine. Ooit.

Omdat het straks weer tentoonstelling is, heb ik nieuw werk EN foto"s EN uitleg ... wat niet mag, ik weet het.

Niet alleen omdat ik al met het idee aan het spelen ben om volgende KUNSTgROEP project rond metamorfose te laten draaien, ben ik daar al een tijd over aan het schetsen/zoeken/denken/dromen. Via een voordracht kwam ik weer/terug terecht bij Roodkapje. Het ging immers over Sprookjes van Andersen en ik weet het, Roodpapje komt van Perault, zeggen ze. Ik zag niets anders meer dan overal roodka jes en ze kregen van mij een apart item/schetsboekje.

Paniek ... toen ik begon te schilderen, wou het niet lukken. Te weinig getekend zeker, de laatste tijd ?

Geen paniek ... ik had genoeg liggen, kon mijn moment afwachten en zie .... hier is er eentje tevreden ! Doodmoe, dat wel. En ik heb natuurlijk een paar werken die echt niet mee willen. En een paar aarzelingen.

Dit even tussendoor. Nieuw werk verdient een nieuwe post.

Zien jullie die grote ezel ? De dansende penselen ? Het ene meesterwerk overtreft natuurlijk het andere. Maar dat is niet genoeg voor deze enthousiaste  schilder.
Mijn genoegen start vroeger en duurt langer.  Elke fase heeft haar charme.

Inspiratie ? Toeval ? Opdracht ? Zoeken ? krijgen ?
Een idee ontkiemt. Het blijft zinderen of dringt zich op. Het laat mij niet meer los.
Dan weet ik dat het goed is. Dat ik hiermee zal kunnen werken.
Dit besef is een moment van intens genieten.

Nooit is een project beter dan net voor de uitvoering, als ik in mijn hoofd al helemaal zie wat ik wil , welke interessante paden ik zal kunnen verkennen en hoe adembenemend het resultaat iedereen ongetwijfeld  zal blijven boeien. De fase van mijn grote dromen. De fase zonder beperkingen.
Alles klopt en valt op de juiste plaats. Dat is genieten … ook al besef ik maar al te goed dat ik droom.

Intussen zit ik al te spelen. Spelen met materialen en spelen met ideeën. Ik weet niet wat ik het liefste doe. Dat loopt dooreen. Het ene kan niet zonder het andere.
Ik heb ideeën te over en niet alleen in mijn hoofd. Je zou mijn voorraadkast eens moeten zien. Ik heb ze net herschikt en ben er NU fier op. Ze staat klaar in functie van de reeks waar ik naar toe groei. Mijn dozen met documentatie. Mijn schetsen. Mijn kladpapier. Veel klad.
Vodden en nieuw doek. Geen ezel. Een paar tafels. Een haak aan de muur.
De luxe van een eigen atelier. Hebben of dromen.
Eens ik bezig ben is dat niet zo belangrijk.
Als ik me maar kan afsluiten. Alleen zijn. Alleen zijn met wat ik maak. Zijn wat ik maak. Schilderen is een vorm van tijd maken, het juiste moment vinden en vasthouden. Rust vinden. Verrassing. Verbazing.

Ik teken graag en ik teken veel. In mijn schilderen verdwijnt het meeste daarvan.
De kleuren. De vormen. De structuren. Die nemen het over.
Ze zeggen alles zelf.
Ze nemen me mee en ik laat me meenemen, laat me verrassen.
Het geplande mag hier verdwijnen. Of komt het er op mijn manier terug uit ?  

Als ik dat kan aanvaarden, geniet  ik er van. 

In de praktijk ben ik vaak te koppig. Of ik wil meer. Of iets anders.
Dat geeft spanning en frustratie. Maar ook een vreemde voldoening.  
Zo bereik ik méér.
Dat maak ik mezelf dan wijs.
Hard werk is waardevol. Als je maar op tijd stopt. 
Als je weet wat genoeg is.
Het is een wankel evenwicht.
Soms heb ik het gevoel dat ik dat vind.  
Of dat ik goed zoek. En ik ben weer tevreden. 

Heel vaak lukt het niet.
Niet kunnen. Niet volhouden. Fel tegenvallen.
Daar leer je mee leven.
Vooral in het begin vond ik dat heel frustrerend. 
Ik werd een expert in over-schilderen en zo heb ik (misschien)  geleerd kansen te zien.
In deze fase toeval toelaten.   Spelen met wat ik zie. Ik speel zo graag !

Inspiratie ? toeval ? opdracht ?
De uitvoering strookt zelden met de droom.
Hoe kon het zover komen ?
Terug kijken is nog eens genieten.

Eigen resultaat zien en waarderen valt mij moeilijk.
Het gebeurt dat ik tevreden ben.
Gewoonlijk ben ik dat niet.
Anderen zien vaak meer. Of iets anders.
Zij leggen het mij uit. Dat vind ik heerlijk. 
Dat ooit iemand snapt wat ik niet verwoord, wat ik laat aanvoelen.
De lagen verf, gewoonlijk heel transparant.
De lagen tijd, niet altijd even dun.

Ik stel niet graag tentoon. Ik moet mezelf er toe dwingen.
Ik voel me  bloot en kwetsbaar . Mijn werk is niet voor iedereen even toegankelijk.
En dan is er nog de hele papierwinkel eromheen. De kosten, meestal.
Selecteren en ophangen. Soms vechten voor een goede plaats.
Komt er wel iemand ? Ook naar de vernissage ? En doen ze het voor mij of voor mijn werk ?
Omdat ze willen komen of omdat ze zich zedelijk verplicht voelen?
Tot nu toe kwam er altijd wel iemand. Zelfs met een boeiend  gesprek of  commentaar uit een onverwachte hoek.

Deelt  iemand bij TO mijn passie ? Ik hoor het graag.
Zou je graag meer zien ? Dat kan.  www.schilderia.be   en

Van 3 tot 22 maart 2012 in  de tentoonstelling E-MOTIES te  Schilde.
Van 3 tot 25 maart 2012 in Museum Albert Van Dyck in Schilde.
Van 6 tot 16 april 2012 in de tentoonstellingsruimte van het Rivierenhof
Van  1  tot 11 november 2012 in het Kasteel te Schoten

De uitnodiging

Het interesseert me niet wat jij doet voor de kost.
Ik wil weten waar jij van hunkert en of je durft te dromen van dát waar je hart naar uit gaat.

Het interesseert me niet hoe oud je bent.
Ik wil weten of je het riskeert om voor gek te staan
uit liefde, ter wille van je dromen, het avontuur om levend te zijn.

Het interesseert me niet wat je allemaal hebt meegemaakt.
Ik wil weten of je contact hebt gemaakt met je diepste verdriet,
of je de uitdaging van het leven aangaat, of dat je je terugtrekt
om je te beschermen tegen angsten en pijn.
Ik wil weten of je bij pijn kunt blijven, mijn pijn of die van jou,
zonder iets te willen verstoppen, het minder te laten worden, of er van weggaan.

Ik wil weten of je bij plezier kunt blijven, mijn plezier of dat van jou,
of je wild kunt dansen en de extase kunt toelaten
tot in de toppen van je vingers en je tenen, zonder ons tot voorzichtigheid te manen,
of ons aan onze menselijke beperkingen te herinneren.

Het interesseert me niet of het verhaal wat je mij verteld waar is.
Ik wil weten of je een ander kunt teleurstellen om eerlijk te zijn aan jezelf,
beschuldigingen weerstaat en trouw blijft aan je eigen ziel.
Ik wil weten of je loyaal bent en daardoor betrouwbaar.

Ik wil weten of je schoonheid kunt zien, zelfs als niet elke dag even mooi is.
Of je alles wat zich aandient kunt zien als een bron van leven.
Ik wil weten of je kunt leven met mislukking,
die van jou of die van mij en evengoed op je stuk blijft staan
en YES schreeuwt tijdens ‘n volle maan.

Het interesseert me niet waar je leeft of hoeveel geld je hebt.
Ik wil weten of je na een nacht vol zorgen en vertwijfeling,
moe en gekneusd tot op het bot, doet wat gedaan moet worden voor de kinderen.

Het interesseert me niet wie je bent of hoe je hier gekomen bent.
Ik wil weten of je samen met mij blijft staan
als het er echt op aankomt, en niet terugdeinst.

Het interesseert me niet waar of bij wie je gestudeerd hebt.
Ik wil weten wat jouw diepe innerlijke motivatie is als al het andere wegvalt.

Ik wil weten of je alleen kunt zijn met jezelf,
en of je op stille en eenzame momenten oprecht houdt van je eigen gezelschap.

Oriah Mountain Dreamer
uit het Engels vertaald door Boy Kollée.

Vanavond vanaf half zes gaan wij alles ophangen zoals onze voorzitter het wil.

Voor de eerste keer neem ik alleen mee wat ik wil hangen en ik zou zelfs willen dat het er allemaal hangt.

Of dat lukt is een andere vraag.

Alles lag hier al een paar dagen klaar op tafel.

Vanmiddag nog een paar retouchkes en één ander idee.

ZOals gewoonlijk weet ik NU wat ik TOEN had moeten doen, maar ik blijf er nu AF.

Dat heb ik met de jaren wel geleerd.
Als het boeiend genoeg is, zal ik er niet aan kunnen weerstaan om de draad teug op te nemen.
EN als dat niet het geval is, hoef ik het nu ook niet te doen.

Hoor je me aarzelen ? Dat heb ik nu altijd van zodra ik iets wil gaan tonen / moet tentoonstellen.

Nu zou ik het liefst van al alles heel diep verstoppen en nooit meer schilderen.

Waarom zou ik niet in raadsels spreken ?
Vandaag nog worden ze opgelost.

Misschien.

Na een vruchtbare nacht heb ik hier een voormiddag geschikt.
Ik wou een foto maken, maar dat mag (nog) niet zijn.

De compositie ligt.

Mijn naam

steek VAN
         WAL

         LEG
         HEM  uit

V-is vals vuur vecht

A-ltijd

N-u

W-as welke wals wacht

A-lles

L-ach

L-even

E-er  Einde

G-oud guur

H-als heden

E-ven

M-eeuw mals  macht muur

en nu ... een beetje zagen over het doosje van onze dure geheugenkaart dat spoorloos is.
Dus durf ik het kleintje dat ik gewoonlijk gebruik  in het kleine fototoestel waarvoor wij nu geen batterijen hebben, niet in het grote fototoestel steken.

zonder foto dus

weeral een dag weg
mijn gedicht gepubliceerd in AAI

en het is in laatste instantie een andergeworden dan verwacht

nog wat kladpapiertjes bij

een zomerzonnewandeling in oktober

zere voeten

cowboyeten vanavond  jammie !

en natuuuuurlijk .... niet geschilderd

Vliegen. Het eerste woord dat mij op komt als ik zie dat hier nog eens 10 dagen weg gevlogen zijn.
Ze waren goed gevuld. Te goed en te veel is nooit goed en in die zin was dat dus ook niet goed. Ik ben mijn ritme kwijt en weet niet wanneer ik het terug kan gaan zoeken.

Heel eenvoudig : begin ermee en je vindt het wel. Dat denk ik nu ik hier typ en er dus niet (of juist wel) naar zoek. Zo zou ik uren kunnen rond de pot draaien. Waarvoor is dat goed ?

AL de rest zet ik even opzij en we gaan terug naar de schilderperikelen.

De affiches en uitnodigingen voor de tentoonstelling zijn binnen. Ik heb er al wat uitgedeeld/gehangen. Hier zou ik nu ook een afbeelding moeten plaatsen. We zien wel of ik nog tijd heb. Om kwart na 11 moet ik weg en ik heb nog niet gegeten. De wasmachine moet ik nog starten en ... ik ben weer weg.

Terug naar af.

Ik ga dus met letters spelen. Mijn naam op het spel zetten. Letterlijk. De tekst voor de speech van de schepen heb ik mogen doorgeven en daarin komt :

Ria VW zet dit jaar haar naam op het spel. Deze poëtische coloriste evolueert letterlijk. De bedrieglijk eenvoudige compositie van de reeks als geheel of elk doek afzonderlij laat zich nog net lezen. Of net niet meer.

Zou er iemand zijn die dat snapt ? Of er nieuwsgierig door wordt ?

En zo leg ik mezelf het vuur aan de schenen.
Nog steeds zonder paniek.
Een beetje gezonde stress al.
Dat wel.

En overal papiertjes, met combinaties.
Deze morgen was er eentje kwijt.
Gevolg : een propere handtas en een berg souvenirs.

Weg ermee.
En mijn papiertje zat er in.
Ik kan er niets mee aanvangen.
Of
Nu weet ik dat ik DAT  ZO niet wil

en speel verder
met naamwoorden
dubbele bodems
en lagen
van denken

het is moeilijk om daar bij te blijven
en toch moet het
Eerst de structuur en dan de invulling

maar ik zie de kleuren en bouw de lagen
in verf

de verleiding is groot

ik ga nog één dag denken

en morgen mag ik beginnen

SCHILDEREN

nb. Mijn "goede verf" is opgedoken, verborgen achter een valies in de berging boven het toilet van een huurhuis.

Vind de eenvoud in wanorde.
Vind de harmonie in tweedracht.
Te midden van de moeilijkheid schuilt de mogelijkheid.
Albert Einstein

Deze morgen kreeg ik Einstein cadeau.

ALS ik daar nu eens gebruik van kon maken ?

Het leeuwendeel van de wanorde in mijn atelier is eenvoudigweg een gevolg van een simpel project.
De rest van de rommel  kan ik eenvoudig weg negeren.

Harmonie in tweedracht ? Geen probleem hier. Heb ik even geluk ! En van de splitsing van België lig ik ook al niet wakker.

Moeilijkheden zijn mogelijkheden. Zoveel kansen kreeg ik nog nooit ?

---

Onze kleine S. is hier al en ik mag de hele dag babysitten.

Wanorde scheppen zal dus geen probleem zijn, maar mijn atelier blijft ongetwijfeld proper . De chaos daar zal niet vanzelf verdwijnen.

S. en ik kunnen het goed vinden samen, zolang hij zich aan de regels houdt en ik snap dat ik die van hem moet leren kennen. Hoeveel uur een achtmaandse uk slaapt, kan je niet geloven. En hoe hij het aan boord legt om wakker te worden telkens ik iets durf te beginnen ?

Hij geeft mij zoveel kansen !

nu mag ik weer pameren, tot ...

De letters zijn terecht !

S. is bijna genezen en deze oma heeft haar eerste babysit-dag overleeft !

En via een andere weg heeft ze 7 godinnen ontdekt !

vandaag in de wachtzaal

vroeg maar niet genoeg

nummer zes

met een boek erbij

schetsblokje voor je weet maar nooit

een flesje water

en een zakdoek

taterwater

succes

de vrouw naast mij

schudt

ik heb niets gelezen

niet gedacht

alleen

gewacht

en nu heb ik een voorschrift voor een griepspuit en mag ik nog eens terug

om nog eens een visite te betalen

---

Of ik vandaag aan schilderen toe kom ?
Ik vrees er voor. Voor het toekomen en voor het schilderen.

vanmiddag zeker niet
dan "moet" ik naar A. en M. gaat mee, dus dat verander je niet zomaar

en vanaf morgen zorg ik voor onze kleine zieke S. : goed excuus hé

Alles ligt al overhoop in mijn nieuwe atelier. Eindelijk, denk ik dan, maar geen mens die dat begrijpt natuurlijk.

Ik doe (nog eens) mee aan een groepstentoonstelling. Gene stress. Ik heb nog werk genoeg liggen dat ik  niet liet zien. Maar zo bestaat Schilderia natuurlijk niet.

Niet slapen maar broeden. Een ziek kleinzoontje weent hartverscheurend. Zijn ouders zorgen. Ik hoor het. Ze doen het goed. Ik mag aan andere dingen denken. Tot de dokter/taxi/telefoon komt.

Raar startsein voor een sterk begin. Neem het maar zoals het komt.

Ik heb nu een paar uur gepuzzled.

Een deel van het werk/ de reeks bestaat al. Misschien. Het kan nog even rijpen. De tijd begint wel in te korten. Te krimpen zelfs, door onthaalmoedervakanties, schooluitstappen, personeelsvergaderingen ... we voelen ons (bijna) weer jong en vinden het helemaal niet erg.

Hoor je me stoer doen ? Als je je zwakte niet kan herkennen, hoe herken je dan je kracht ? Ik las deze gedachte net, noteerde de bron niet, en voel me nu zwak, ondanks mijn sterk begin van de dag. En dan is T.S. Eliot er al.

In the beginning is the end. Het begin is zwanger van het einde. Mijn vrouwelijke vertaling.

Ik ben deze morgen dus goed begonnen.

Wat ik wil LIGT op de tafels (heerlijke luxe van een nieuw atelier !!!!).
Wat er goed uitziet is al ingevuld.
Waar aanvulling hoort liggen witte doekjes.
Waar ik teveel heb liggen STAPELTJES . Wééral luxe !

Ik voel me de koning te rijk vandaag, hoewel mijn mooiste verfpotten nog altijd spoorloos zijn.
Maar de kleuren die ik nodig heb kan ik mengen met de restjes die ik heb. EN ik zal genoeg hebben. Het zijn kleine doekjes.

Heel voorzichtig... heel misschien.... zou ik toch een paar van die grotere doeken gebruiken ?

MISSCHIEN.

Eerst werk ik het kleine af.
Dat kan en dat zal goed zijn.

Dat weet ik nu al.

FIJN HE

en als ik nu niet direct die omputer uitschakel komt er niets van,
maar dat kan niet, want dochter rekent op mij om mail in het oog te houden.
Eens per uur.

ver-regend
ver-waterd

de dokter is op congres en zijn vervanger niet gewenst
de agenda dus omgegooid en nuchter

achter/VOOR de PC

letter-lijk

Vanmorgen vroeg wist ik het al :

DIT WIL IK.

Ik zal mijn naam  eer aan doen.

Letterlijk.

Zie mij hier zitten in de startblokken.
Gewoonlijk vliegt "men" daar uit.
Ik weer eens niet.

Nieuw thema op oude doeken : één nacht schetsen en nu

ERIN VLIEGEN

Dat was toch de bedoeling. Maar waar is mijn beste verf naar toe? Alle restjes heb ik nog, maar de nieuwe potten en de mooie kleuren? Waar zijn die blijven hangen ?

Een uitstap in mijn geheugen duurt lang en leidt ver.

Twee TWEE !!! jaar geleden heb ik de kleuren getest.
Ineens als achtergrond.
Op grote doeken.
Dan weet ik hoe ze werken.
Daarna atelierverhuis. De potten ingepakt. In een curver bak. Misschien kartonnen doos.

Heb ik die meegenomen voor het kloosterproject dit voorjaar ?
Dat betwijfel ik ! Maar als het zo is, kunnen ze nog bij G. staan, op de zolder ?
G is natuurlijk op reis.

Als het niet zo is, dan staan ze misschien nog in een zomer-garage ?
Kan je daar echt over kijken ?
Ik wel, maar M. ook ?
Die heeft niets gezien.

Thuis heb ik alles afgezocht.
De "flow" is intussen uitgestroomd ... voor vandaag ?

ZAL IK DAN NOOIT LEREN ?

Het is zoals het is en een budget voor nieuwe verf is er niet.

DUS : alternatieven ?

Wind

traag en laag

fluisterblad in de kromme appelaar

wel honderd duizend krekels

hoog gezoem van muggen

wespen en horzels

lager

een vogelmelodie

in de schaduw

het is te warm

telkens weer die koe

honden af en toe

het waaien draait

de tractor in de verte

af en aan en af en aan

Ogen toe

en de zee  komt erbij

gewekt door de motor van zijn slaap

'Denk je dat wij ooit afgelopen zijn, Eekhoorn?'
vroeg de mier op een keer.
De eekhoorn keek hem verbaasd aan.
'Nou, zoals een feest afgelopen is,' zei de mier.
'Of een reis.'
De eekhoorn kon zich dat niet voorstellen.
 

...

Uit 'Misschien wisten zij alles' - Pag. 360
Toon Tellegen

en dan steekt een oude ziekte

na tien jaar

haar drakenkop op

Een nieuwe boom groeit

niet hier in huis

maar wel dichtbij

en wij staan

on stand-by

En nu heeft hij wellicht een huis gekocht en staat alles weer op losse schroeven.

Dus ga ik naar de bibliotheek.

Vluchtgedrag ?

Bij uitzonderlijke gelegenheden durf ik mij te bezondigen aan de kunst van de overdrijving. Alleen mijn meest opmerkzame bloglezers zijn zich daar van bewust. Dat durf ik toch te veronderstellen. Vanaf heden ben ik daar een beetje zekerder van. Deze post wordt te lang en te ingewikkeld. Helemaal niet geschikt voor een blog. En daar trek ik mij nu eens niets van aan. Ik heb iets te vertellen en zal dat ook doen.

Ik twijfel en aarzel en kom daardoor niet vooruit. Ik vind steeds een excuus om iets anders te doen dan wat ik wil doen, namelijk schilderen/ tekenen/ mezelf uiten zonder woorden. De dingen van mij af en op mij in laten werken en zien wat ze met me doen. Dat wil ik. Met penseel of vod of pen. Of alleen maar in mijn hoofd. Vooral dat laatste geeft veel voldoening. Maar het leidt niet tot grootse resultaten.

Wil ik grootse resultaten ? Net iets voor mij ! Ik zou toch te verlegen zijn om ze te laten zien. En mij er uit praten. Heb je al gemerkt hoe handig ik daar de laatste jaren in geworden ben ? Als bloglezer heb je daar niet veel kans toe gekregen. Anderen hebben er al (meer dan) iets over gezegd.

Ik heb het lang verkeerd gevonden om steeds maar "iets anders" te doen. In uitvluchten te vluchten. O heerlijk schuldgevoel. Ik vond dat juist. Maar waarom moet ik mij schuldig voelen. Aan wie heb ik verantwoording af te leggen ? Juist ! alleen maar aan mezelf. En die persoon kan ik toch niets wijs maken. Dus heb ik (mezelf) leren genieten. Nog meer genieten van wat ik doe en niet moet doen. De dwang los gelaten.

Komt het er niet van om te schilderen ? Wel dan komt er iets anders van. Loslaten. Loslaten.

LOSLATEN !

Mijn leven is wonderlijk behulpzaam daarbij. Ouders en kinderen vullen elk gaatje op. Letterlijk en figuurlijk. Met plezier gaf ik mijn halve huis af en ik geniet daar nog steeds met volle teugen van. Jong leven in huis : dat is voor geen geld te koop.

Dat het verlies van mijn eigen stekje een dergelijke impact zou hebben had ik nooit verwacht. Met stekje bedoel ik "atelier" , "werkkamer". Mijn eigen hoek in mijn eigen huis, waar ik mij kon terugtrekken. Waar ik mij kon wegsteken. Waar ik mij veilig voelde.

VEILIG

Ik schreef mij in voor een cursus en daar werd het aangereikt "dit is een veilige plaats' en ineens wist ik. Dat is wat ik mis. En daar begreep ik niets van.
Ik heb alles wat mijn hartje wensen kan : een stabiele relatie met een lieve man, flinke kinderen en kleinkinderen, een sociaal netwerk, een familiaal netwerk. Net genoeg pensioen om voorlopig geen financiële zorgen te hebbeb ...
Te veel : dat is mijn grootste zorg. Te veel boeken om te lezen. Te veel TV sinds de digicorder. Te veel gratis culturele activiteiten sinds internet (zoekfunctie ANTWERPEN). Te veel keuzes is een luxeprobleem. Ik weet dat en DURF er van genieten.

Toen we begin september terug kwamen van een droomreis stond mijn salon vol oude kasten. Mijn liefste bovenburen hadden liever hun eigen gerief. Familie en vrienden : niemand was erin geïnteresseerd, zelfs niet gratis.. Ik liet het een paar weken betijen en de ergernis groeide. Ergernis of ongemak ? De zolder steekt vol.Ik doe dit niet weg. En als ze daar boven ooit verhuizen, dan zet ik die oude rommel direct terug waar die hoort. ZO. Het is niet altijd simpel als je weet wat je (niet) wil.

Vorige week kreeg ik een idee : die salon, dat is toch voor andere mensen ? Wie komt daar nu ? Iedereen zit altijd in de living. Wij ook. En zeker nu dat er vol ligt met uiteengehaalde kasten.
Als ik nu eens  die zetels in dat hoekje bij elkaar zet. EN daarrond die kasten. En daar die tafel, en in die hoek ...

SCHILDERIA WAS VERTROKKEN !

Nu kon het niet snel genoeg gaan. Haar pasgepensioneerde man was het eerste slachtoffer. In de vroege morgen werd hij uit zijn bed gezet. Wil je nog snel even helpen kasten op hun plaats zeten voor je naar onze dochter vertrekt ? Het is een schat en hij zei JA, ook de volgende dag toen ik alles anders wou.

Gisteren kreeg ik er zicht op. In MIJN hoekje, achter MIJN kast, tussen MIJN rommel voel ik mij veilig. Hier kan ik weer werken !  (en dan zegt  de jeugd  verwonderd dat ze dachten dat we nu gepensioneerd waren)

DUS

Heb ik sedert dat mooie moment niets meer gedaan. Eerst nog stoelen uitgeprobeerd. Ik vond er nog geen goede met leuningen die vuil mag worden en die in die hoek past. Groot probleem ?
Het zal zich ook wel oplossen zeker ?

Ik zit daar en probeer alle plaatsjes uit.
Ik vul een halve kast en herbegin.
Ik kruip achter de computer en zit hier als een gek te tikken.

Vandaag heb ik een volle agenda. Morgen misschien ?

Zou ik nu de enige zijn met blogdrempelvrees na een lange stilte.

Zou ik of zou ik niet ?

Deze blog weer oppakken of een andere ?

BLOGGER is handig. Dit is vertrouwd.

Het gaat over mijn dagelijkse handel en wandel.

Geen handel en te weinig wandel. Maar toch schilderperikelen.

Vooruit !

Ik probeer. Baat het niet dan schaadt het niet.

Niemand hoeft hier tegen zijn zin te komen lezen.

Alle beetjes helpen.

Ik heb te lang niets gedaan.

Te veel andere dingen is een juistere omschrijving.

Schilderen ?

dat kwam er maar niet van.

Dat komt er maar niet van.

Voor het eerst heb ik terug plannen.

En een atelier.

Ineens.

TERUG

EEN ATELIER

ZOU IK ?

ZOU IK ?

ik ben nog

ergens

twee kleinzonen

rijker

prepensioenman

Ik was actief

niet hier

nu

wel

de werkwijze is veranderd

en al mijn concepten zijn weg

jammer

ik werkte daarmee

zo leert een mens op zijn tellen passen !

“Don't water your weeds.”

 Harvey Mackay

lentezon

licht en schaduw

een lege vaas