schilderia

Vanavond vanaf half zes gaan wij alles ophangen zoals onze voorzitter het wil.

Voor de eerste keer neem ik alleen mee wat ik wil hangen en ik zou zelfs willen dat het er allemaal hangt.

Of dat lukt is een andere vraag.

Alles lag hier al een paar dagen klaar op tafel.

Vanmiddag nog een paar retouchkes en één ander idee.

ZOals gewoonlijk weet ik NU wat ik TOEN had moeten doen, maar ik blijf er nu AF.

Dat heb ik met de jaren wel geleerd.
Als het boeiend genoeg is, zal ik er niet aan kunnen weerstaan om de draad teug op te nemen.
EN als dat niet het geval is, hoef ik het nu ook niet te doen.

Hoor je me aarzelen ? Dat heb ik nu altijd van zodra ik iets wil gaan tonen / moet tentoonstellen.

Nu zou ik het liefst van al alles heel diep verstoppen en nooit meer schilderen.

Waarom zou ik niet in raadsels spreken ?
Vandaag nog worden ze opgelost.

Misschien.

Na een vruchtbare nacht heb ik hier een voormiddag geschikt.
Ik wou een foto maken, maar dat mag (nog) niet zijn.

De compositie ligt.

Mijn naam

steek VAN
         WAL

         LEG
         HEM  uit

V-is vals vuur vecht

A-ltijd

N-u

W-as welke wals wacht

A-lles

L-ach

L-even

E-er  Einde

G-oud guur

H-als heden

E-ven

M-eeuw mals  macht muur

en nu ... een beetje zagen over het doosje van onze dure geheugenkaart dat spoorloos is.
Dus durf ik het kleintje dat ik gewoonlijk gebruik  in het kleine fototoestel waarvoor wij nu geen batterijen hebben, niet in het grote fototoestel steken.

zonder foto dus

weeral een dag weg
mijn gedicht gepubliceerd in AAI

en het is in laatste instantie een andergeworden dan verwacht

nog wat kladpapiertjes bij

een zomerzonnewandeling in oktober

zere voeten

cowboyeten vanavond  jammie !

en natuuuuurlijk .... niet geschilderd

Vliegen. Het eerste woord dat mij op komt als ik zie dat hier nog eens 10 dagen weg gevlogen zijn.
Ze waren goed gevuld. Te goed en te veel is nooit goed en in die zin was dat dus ook niet goed. Ik ben mijn ritme kwijt en weet niet wanneer ik het terug kan gaan zoeken.

Heel eenvoudig : begin ermee en je vindt het wel. Dat denk ik nu ik hier typ en er dus niet (of juist wel) naar zoek. Zo zou ik uren kunnen rond de pot draaien. Waarvoor is dat goed ?

AL de rest zet ik even opzij en we gaan terug naar de schilderperikelen.

De affiches en uitnodigingen voor de tentoonstelling zijn binnen. Ik heb er al wat uitgedeeld/gehangen. Hier zou ik nu ook een afbeelding moeten plaatsen. We zien wel of ik nog tijd heb. Om kwart na 11 moet ik weg en ik heb nog niet gegeten. De wasmachine moet ik nog starten en ... ik ben weer weg.

Terug naar af.

Ik ga dus met letters spelen. Mijn naam op het spel zetten. Letterlijk. De tekst voor de speech van de schepen heb ik mogen doorgeven en daarin komt :

Ria VW zet dit jaar haar naam op het spel. Deze poëtische coloriste evolueert letterlijk. De bedrieglijk eenvoudige compositie van de reeks als geheel of elk doek afzonderlij laat zich nog net lezen. Of net niet meer.

Zou er iemand zijn die dat snapt ? Of er nieuwsgierig door wordt ?

En zo leg ik mezelf het vuur aan de schenen.
Nog steeds zonder paniek.
Een beetje gezonde stress al.
Dat wel.

En overal papiertjes, met combinaties.
Deze morgen was er eentje kwijt.
Gevolg : een propere handtas en een berg souvenirs.

Weg ermee.
En mijn papiertje zat er in.
Ik kan er niets mee aanvangen.
Of
Nu weet ik dat ik DAT  ZO niet wil

en speel verder
met naamwoorden
dubbele bodems
en lagen
van denken

het is moeilijk om daar bij te blijven
en toch moet het
Eerst de structuur en dan de invulling

maar ik zie de kleuren en bouw de lagen
in verf

de verleiding is groot

ik ga nog één dag denken

en morgen mag ik beginnen

SCHILDEREN

nb. Mijn "goede verf" is opgedoken, verborgen achter een valies in de berging boven het toilet van een huurhuis.

Vind de eenvoud in wanorde.
Vind de harmonie in tweedracht.
Te midden van de moeilijkheid schuilt de mogelijkheid.
Albert Einstein

Deze morgen kreeg ik Einstein cadeau.

ALS ik daar nu eens gebruik van kon maken ?

Het leeuwendeel van de wanorde in mijn atelier is eenvoudigweg een gevolg van een simpel project.
De rest van de rommel  kan ik eenvoudig weg negeren.

Harmonie in tweedracht ? Geen probleem hier. Heb ik even geluk ! En van de splitsing van België lig ik ook al niet wakker.

Moeilijkheden zijn mogelijkheden. Zoveel kansen kreeg ik nog nooit ?

---

Onze kleine S. is hier al en ik mag de hele dag babysitten.

Wanorde scheppen zal dus geen probleem zijn, maar mijn atelier blijft ongetwijfeld proper . De chaos daar zal niet vanzelf verdwijnen.

S. en ik kunnen het goed vinden samen, zolang hij zich aan de regels houdt en ik snap dat ik die van hem moet leren kennen. Hoeveel uur een achtmaandse uk slaapt, kan je niet geloven. En hoe hij het aan boord legt om wakker te worden telkens ik iets durf te beginnen ?

Hij geeft mij zoveel kansen !

nu mag ik weer pameren, tot ...

De letters zijn terecht !

S. is bijna genezen en deze oma heeft haar eerste babysit-dag overleeft !

En via een andere weg heeft ze 7 godinnen ontdekt !

vandaag in de wachtzaal

vroeg maar niet genoeg

nummer zes

met een boek erbij

schetsblokje voor je weet maar nooit

een flesje water

en een zakdoek

taterwater

succes

de vrouw naast mij

schudt

ik heb niets gelezen

niet gedacht

alleen

gewacht

en nu heb ik een voorschrift voor een griepspuit en mag ik nog eens terug

om nog eens een visite te betalen

---

Of ik vandaag aan schilderen toe kom ?
Ik vrees er voor. Voor het toekomen en voor het schilderen.

vanmiddag zeker niet
dan "moet" ik naar A. en M. gaat mee, dus dat verander je niet zomaar

en vanaf morgen zorg ik voor onze kleine zieke S. : goed excuus hé

Alles ligt al overhoop in mijn nieuwe atelier. Eindelijk, denk ik dan, maar geen mens die dat begrijpt natuurlijk.

Ik doe (nog eens) mee aan een groepstentoonstelling. Gene stress. Ik heb nog werk genoeg liggen dat ik  niet liet zien. Maar zo bestaat Schilderia natuurlijk niet.

Niet slapen maar broeden. Een ziek kleinzoontje weent hartverscheurend. Zijn ouders zorgen. Ik hoor het. Ze doen het goed. Ik mag aan andere dingen denken. Tot de dokter/taxi/telefoon komt.

Raar startsein voor een sterk begin. Neem het maar zoals het komt.

Ik heb nu een paar uur gepuzzled.

Een deel van het werk/ de reeks bestaat al. Misschien. Het kan nog even rijpen. De tijd begint wel in te korten. Te krimpen zelfs, door onthaalmoedervakanties, schooluitstappen, personeelsvergaderingen ... we voelen ons (bijna) weer jong en vinden het helemaal niet erg.

Hoor je me stoer doen ? Als je je zwakte niet kan herkennen, hoe herken je dan je kracht ? Ik las deze gedachte net, noteerde de bron niet, en voel me nu zwak, ondanks mijn sterk begin van de dag. En dan is T.S. Eliot er al.

In the beginning is the end. Het begin is zwanger van het einde. Mijn vrouwelijke vertaling.

Ik ben deze morgen dus goed begonnen.

Wat ik wil LIGT op de tafels (heerlijke luxe van een nieuw atelier !!!!).
Wat er goed uitziet is al ingevuld.
Waar aanvulling hoort liggen witte doekjes.
Waar ik teveel heb liggen STAPELTJES . Wééral luxe !

Ik voel me de koning te rijk vandaag, hoewel mijn mooiste verfpotten nog altijd spoorloos zijn.
Maar de kleuren die ik nodig heb kan ik mengen met de restjes die ik heb. EN ik zal genoeg hebben. Het zijn kleine doekjes.

Heel voorzichtig... heel misschien.... zou ik toch een paar van die grotere doeken gebruiken ?

MISSCHIEN.

Eerst werk ik het kleine af.
Dat kan en dat zal goed zijn.

Dat weet ik nu al.

FIJN HE

en als ik nu niet direct die omputer uitschakel komt er niets van,
maar dat kan niet, want dochter rekent op mij om mail in het oog te houden.
Eens per uur.

ver-regend
ver-waterd

de dokter is op congres en zijn vervanger niet gewenst
de agenda dus omgegooid en nuchter

achter/VOOR de PC

letter-lijk

Vanmorgen vroeg wist ik het al :

DIT WIL IK.

Ik zal mijn naam  eer aan doen.

Letterlijk.

Zie mij hier zitten in de startblokken.
Gewoonlijk vliegt "men" daar uit.
Ik weer eens niet.

Nieuw thema op oude doeken : één nacht schetsen en nu

ERIN VLIEGEN

Dat was toch de bedoeling. Maar waar is mijn beste verf naar toe? Alle restjes heb ik nog, maar de nieuwe potten en de mooie kleuren? Waar zijn die blijven hangen ?

Een uitstap in mijn geheugen duurt lang en leidt ver.

Twee TWEE !!! jaar geleden heb ik de kleuren getest.
Ineens als achtergrond.
Op grote doeken.
Dan weet ik hoe ze werken.
Daarna atelierverhuis. De potten ingepakt. In een curver bak. Misschien kartonnen doos.

Heb ik die meegenomen voor het kloosterproject dit voorjaar ?
Dat betwijfel ik ! Maar als het zo is, kunnen ze nog bij G. staan, op de zolder ?
G is natuurlijk op reis.

Als het niet zo is, dan staan ze misschien nog in een zomer-garage ?
Kan je daar echt over kijken ?
Ik wel, maar M. ook ?
Die heeft niets gezien.

Thuis heb ik alles afgezocht.
De "flow" is intussen uitgestroomd ... voor vandaag ?

ZAL IK DAN NOOIT LEREN ?

Het is zoals het is en een budget voor nieuwe verf is er niet.

DUS : alternatieven ?

Wind

traag en laag

fluisterblad in de kromme appelaar

wel honderd duizend krekels

hoog gezoem van muggen

wespen en horzels

lager

een vogelmelodie

in de schaduw

het is te warm

telkens weer die koe

honden af en toe

het waaien draait

de tractor in de verte

af en aan en af en aan

Ogen toe

en de zee  komt erbij

gewekt door de motor van zijn slaap

'Denk je dat wij ooit afgelopen zijn, Eekhoorn?'
vroeg de mier op een keer.
De eekhoorn keek hem verbaasd aan.
'Nou, zoals een feest afgelopen is,' zei de mier.
'Of een reis.'
De eekhoorn kon zich dat niet voorstellen.
 

...

Uit 'Misschien wisten zij alles' - Pag. 360
Toon Tellegen

en dan steekt een oude ziekte

na tien jaar

haar drakenkop op

Een nieuwe boom groeit

niet hier in huis

maar wel dichtbij

en wij staan

on stand-by

En nu heeft hij wellicht een huis gekocht en staat alles weer op losse schroeven.

Dus ga ik naar de bibliotheek.

Vluchtgedrag ?

Bij uitzonderlijke gelegenheden durf ik mij te bezondigen aan de kunst van de overdrijving. Alleen mijn meest opmerkzame bloglezers zijn zich daar van bewust. Dat durf ik toch te veronderstellen. Vanaf heden ben ik daar een beetje zekerder van. Deze post wordt te lang en te ingewikkeld. Helemaal niet geschikt voor een blog. En daar trek ik mij nu eens niets van aan. Ik heb iets te vertellen en zal dat ook doen.

Ik twijfel en aarzel en kom daardoor niet vooruit. Ik vind steeds een excuus om iets anders te doen dan wat ik wil doen, namelijk schilderen/ tekenen/ mezelf uiten zonder woorden. De dingen van mij af en op mij in laten werken en zien wat ze met me doen. Dat wil ik. Met penseel of vod of pen. Of alleen maar in mijn hoofd. Vooral dat laatste geeft veel voldoening. Maar het leidt niet tot grootse resultaten.

Wil ik grootse resultaten ? Net iets voor mij ! Ik zou toch te verlegen zijn om ze te laten zien. En mij er uit praten. Heb je al gemerkt hoe handig ik daar de laatste jaren in geworden ben ? Als bloglezer heb je daar niet veel kans toe gekregen. Anderen hebben er al (meer dan) iets over gezegd.

Ik heb het lang verkeerd gevonden om steeds maar "iets anders" te doen. In uitvluchten te vluchten. O heerlijk schuldgevoel. Ik vond dat juist. Maar waarom moet ik mij schuldig voelen. Aan wie heb ik verantwoording af te leggen ? Juist ! alleen maar aan mezelf. En die persoon kan ik toch niets wijs maken. Dus heb ik (mezelf) leren genieten. Nog meer genieten van wat ik doe en niet moet doen. De dwang los gelaten.

Komt het er niet van om te schilderen ? Wel dan komt er iets anders van. Loslaten. Loslaten.

LOSLATEN !

Mijn leven is wonderlijk behulpzaam daarbij. Ouders en kinderen vullen elk gaatje op. Letterlijk en figuurlijk. Met plezier gaf ik mijn halve huis af en ik geniet daar nog steeds met volle teugen van. Jong leven in huis : dat is voor geen geld te koop.

Dat het verlies van mijn eigen stekje een dergelijke impact zou hebben had ik nooit verwacht. Met stekje bedoel ik "atelier" , "werkkamer". Mijn eigen hoek in mijn eigen huis, waar ik mij kon terugtrekken. Waar ik mij kon wegsteken. Waar ik mij veilig voelde.

VEILIG

Ik schreef mij in voor een cursus en daar werd het aangereikt "dit is een veilige plaats' en ineens wist ik. Dat is wat ik mis. En daar begreep ik niets van.
Ik heb alles wat mijn hartje wensen kan : een stabiele relatie met een lieve man, flinke kinderen en kleinkinderen, een sociaal netwerk, een familiaal netwerk. Net genoeg pensioen om voorlopig geen financiële zorgen te hebbeb ...
Te veel : dat is mijn grootste zorg. Te veel boeken om te lezen. Te veel TV sinds de digicorder. Te veel gratis culturele activiteiten sinds internet (zoekfunctie ANTWERPEN). Te veel keuzes is een luxeprobleem. Ik weet dat en DURF er van genieten.

Toen we begin september terug kwamen van een droomreis stond mijn salon vol oude kasten. Mijn liefste bovenburen hadden liever hun eigen gerief. Familie en vrienden : niemand was erin geïnteresseerd, zelfs niet gratis.. Ik liet het een paar weken betijen en de ergernis groeide. Ergernis of ongemak ? De zolder steekt vol.Ik doe dit niet weg. En als ze daar boven ooit verhuizen, dan zet ik die oude rommel direct terug waar die hoort. ZO. Het is niet altijd simpel als je weet wat je (niet) wil.

Vorige week kreeg ik een idee : die salon, dat is toch voor andere mensen ? Wie komt daar nu ? Iedereen zit altijd in de living. Wij ook. En zeker nu dat er vol ligt met uiteengehaalde kasten.
Als ik nu eens  die zetels in dat hoekje bij elkaar zet. EN daarrond die kasten. En daar die tafel, en in die hoek ...

SCHILDERIA WAS VERTROKKEN !

Nu kon het niet snel genoeg gaan. Haar pasgepensioneerde man was het eerste slachtoffer. In de vroege morgen werd hij uit zijn bed gezet. Wil je nog snel even helpen kasten op hun plaats zeten voor je naar onze dochter vertrekt ? Het is een schat en hij zei JA, ook de volgende dag toen ik alles anders wou.

Gisteren kreeg ik er zicht op. In MIJN hoekje, achter MIJN kast, tussen MIJN rommel voel ik mij veilig. Hier kan ik weer werken !  (en dan zegt  de jeugd  verwonderd dat ze dachten dat we nu gepensioneerd waren)

DUS

Heb ik sedert dat mooie moment niets meer gedaan. Eerst nog stoelen uitgeprobeerd. Ik vond er nog geen goede met leuningen die vuil mag worden en die in die hoek past. Groot probleem ?
Het zal zich ook wel oplossen zeker ?

Ik zit daar en probeer alle plaatsjes uit.
Ik vul een halve kast en herbegin.
Ik kruip achter de computer en zit hier als een gek te tikken.

Vandaag heb ik een volle agenda. Morgen misschien ?

Zou ik nu de enige zijn met blogdrempelvrees na een lange stilte.

Zou ik of zou ik niet ?

Deze blog weer oppakken of een andere ?

BLOGGER is handig. Dit is vertrouwd.

Het gaat over mijn dagelijkse handel en wandel.

Geen handel en te weinig wandel. Maar toch schilderperikelen.

Vooruit !

Ik probeer. Baat het niet dan schaadt het niet.

Niemand hoeft hier tegen zijn zin te komen lezen.

Alle beetjes helpen.

Ik heb te lang niets gedaan.

Te veel andere dingen is een juistere omschrijving.

Schilderen ?

dat kwam er maar niet van.

Dat komt er maar niet van.

Voor het eerst heb ik terug plannen.

En een atelier.

Ineens.

TERUG

EEN ATELIER

ZOU IK ?

ZOU IK ?

ik ben nog

ergens

twee kleinzonen

rijker

prepensioenman

Ik was actief

niet hier

nu

wel

de werkwijze is veranderd

en al mijn concepten zijn weg

jammer

ik werkte daarmee

zo leert een mens op zijn tellen passen !

“Don't water your weeds.”

 Harvey Mackay

lentezon

licht en schaduw

een lege vaas

We zijn wat we herhalen

Aristoteles

Mijn geheugen werkt te goed en tegelijk niet goed genoeg.
Ik onthoud - woordelijk - volledige gesprekken.
Flarden tekst die ik las/hoorde kan ik soms weken later nog correct weergeven.
Zelfs latijnse teksten uit het hoofd leren ging vanzelf, meestal.
Studeren was geen probleem.

Even gemakkelijk verdwijnt alles weer.
Wie het er in moet stampen onthoudt het beter, denk ik.

Teveel beelden blijven hangen, met al hun ongewenste details.
Ik heb geen enkele invloed op wat blijft en wat gaat.
Dat is soms lastig.

Vervelend wordt het als ik niet meer weet wat mijn idee/zin/beeld is of van waar het komt.
Nog erger wordt het als ik een project uitwerk en telkens weer dezelfde weg volg.
Dat kan mijn weg zijn, of die van een ander, die ik niet op tijd herken.
Ik weet niet wat hier het ergste is.

Zo wil ik niet doorgaan.

ik maak reeksen
zelfs mijn thema's vormen reeksen
ik blijf ze hernemen
hertalen

verschillende talen

ik luister
meestal muziek
in mijn hoofd
soms (internet) radio

gestuurd toeval

geen echte mensen om mij heen
stemmen kunnen wel
als afleiding
als leidraad

storing ergernis instemming

tegelijk weg van mijn schilderij

weg naar mijn schilderij

---

misschien kan ik beter

mijn schilderij beschrijven
er over schrijven

ook al is er (nog) geen schilderij

---

en geuren
en warmte
en kou

en sfeer

Zicht op... senioren en cultuureducatie
(2009)

Achtergronden en literatuur

blijven wachten

op het perfecte moment

tot het voorbij is

Zo goed weten wat ik wil

en steeds weer die éne prikkel

missen

Is volhouden een kwestie van in jezelf geloven ?

Tempo is het thema van mijn laatste reeks.
Staccato is het stempel dat mijn schrijfstijl hier krijgt.
Op deze blog weeg ik gewoonlijk mijn woorden.

Mijn spreektaal is weelderiger. Denk ik.

Terwijl ik dit schrijf groeit mijn twijfel.
Soms ben ik heel kortaf.
West-Vlaamse, weet je wel. Geen complimentjes.

Duidelijke taal : daar sta ik voor.

Laat dat nu juist het grootste euvel van dit blog zijn !